Omnibusy zasilane energią elektryczną zdobywają aprobatę w licznych metropoliach, gdzie samorządy dążą do poprawy jakości atmosfery. Bryki te nie emitują spalin w lokalizacji eksploatacji, dzięki czemu ulice stają się mniej hałaśliwe, a piesi doznają mniejszy dyskomfort związany z wrzawą silników dieslowskich. Szoferzy chwalą gładkość prowadzenia i brak wibracji, które współistnieją konwencjonalnym napędom.
Zasilanie akumulatorów odbywa się przeważnie w porze nocnej, gdy popyt na moc w sieci elektroenergetycznym jest mniejsze. Wybrane bazy zaopatrzone są w panele słoneczne, które wspierają czynność uzupełniania zapasu prądu. Inne rozwiązania przewidują ładowanie błyskawiczne na przystankach końcowych, gdzie pojazd dobiera energię w okresie niewielkiego przerwy między kursami.
Cena eksploatacji elektrycznego autobusu bywa mniejszy niż spalinowego odpowiednika, ponieważ motor elektryczny ma skromniejszą komponentów mobilnych, które ulegają eksploatacji. Obsługa takiego transportera sprowadza się często do kontroli systemu zatrzymującego, zawieszenia oraz właściwego mechanizmu. Szoferzy odbywają kursy z dziedziny ekonomicznej techniki prowadzenia, aby maksymalnie spożytkować dystans akumulatorów.
Mimo zalet, wdrożenie taboru bateryjnej wymaga inwestycji w zaplecze ładowania oraz modernizację zajezdni. Miasta etapowo wymieniają starsze pojazdy na nowsze modele, testując różne technologie przechowywania mocy. Wprowadzenie napędu elektrycznego transportu zbiorowej wpisuje się w ogólniejszą koncepcję harmonijnego kształtowania przestrzeni miejskiej, w której cisza, czyste powietrze i komfort pasażerów idą w duecie.